Sorgo znajduje szerokie zastosowanie w rolnictwie, szczególnie w żywieniu zwierząt  gospodarskich. Ziarno sorgo stanowi cenną paszę dla trzody chlewnej, bydła i drobiu. Charakteryzuje się wysoką wartością energetyczną i zawartością związków mineralnych zbliżoną do kukurydzy.

W żywieniu zwierząt sorgo można wykorzystywać na kilka sposobów:

• Jako ziarno w mieszankach paszowych dla trzody chlewnej, drobiu i bydła
• W formie kiszonki z całych roślin, szczególnie cennej dla bydła mlecznego i opasowego
• Jako zielonkę w bezpośrednim żywieniu zwierząt
• W formie sianokiszonki dla przeżuwaczy.

Warto podkreślić, że sorgo charakteryzuje się niższą zawartością lignin w porównaniu do innych zbóż, co przekłada się na lepszą strawność paszy dla zwierząt.

Uprawa sorgo to opłacalna alternatywa dla kukurydzy, zwłaszcza w obliczu zmian klimatycznych. Roślina ta jest wyjątkowo odporna na suszę i wysokie temperatury, a do wytworzenia tej samej ilości suchej masy potrzebuje nawet 20–30% mniej wody. Ma jeden z najniższych współczynników transpiracji wśród roślin uprawnych, co czyni ją efektywną w gospodarowaniu wodą. Sorgo dobrze plonuje – w Polsce można uzyskać nawet do 9 ton ziarna z hektara, również na lżejszych glebach. Dodatkowo wyróżnia się wysoką wartością odżywczą, w tym dużą zawartością antyoksydantów i węglowodanów, a jego pokarmowa wartość jest porównywalna do kukurydzy.

Na rynku dostępne są dwa główne rodzaje sorgo: sorgo ziarnowe i sorgo kiszonkowe. Sorgo ziarnowe to niskie odmiany (do 1 m), uprawiane głównie na ziarno wykorzystywane w żywieniu trzody chlewnej, drobiu i do produkcji pasz. Sorgo kiszonkowe oraz mieszańce z trawą sudańską osiągają nawet do 3 m wysokości i służą głównie do produkcji kiszonki dla bydła, biomasy i do biogazowni. Wybór odmiany zależy od przeznaczenia – na paszę, kiszonkę czy cele energetyczne. Oba rodzaje dobrze sprawdzają się na słabszych glebach i w suchych warunkach.

Przy wyborze odmiany sorgo do uprawy w Polsce należy kierować się wczesnością dojrzewania – ważne jest, aby roślina zdążyła dojrzeć w naszym klimacie. Szczególnie polecane są odmiany odporne na suszę i trudne warunki glebowe, co ma duże znaczenie przy uprawie na glebach lekkich. Należy też uwzględnić przeznaczenie uprawy – odmiany kiszonkowe powinny cechować się szybkim wzrostem, wysoką produkcją biomasy, dobrą strawnością oraz podwyższoną zawartością cukrów. Dla uprawy paszowej kluczowa jest również odporność na wyleganie i choroby. Odmiany o silnej łodydze i dobrej wartości odżywczej sprawdzą się najlepiej na trudniejszych stanowiskach.

Nasiona sorgo można kupić w wielu miejscach, zarówno stacjonarnie, jak i online. Są dostępne w specjalistycznych sklepach rolniczych, u dystrybutorów oraz bezpośrednio na stronach internetowych producentów i hodowców. Przy zakupie warto zwrócić uwagę na reputację sprzedawcy oraz jakość materiału siewnego, ponieważ ma to bezpośredni wpływ na plonowanie. Szczególnie istotne są wyniki prób na zdolność kiełkowania nasion. Wybór sprawdzonego źródła pozwala uniknąć strat i zwiększa szanse na udaną uprawę.

Ceny nasion sorgo są zróżnicowane i zależą od kilku czynników. Istotna jest odmiana – materiał siewny mieszańców i odmian specjalistycznych zazwyczaj kosztuje więcej. Również renoma producenta wpływa na cenę, podobnie jak wielkość opakowania – standardowa jednostka siewna zawiera zwykle 250–300 tys. nasion, co wystarcza na około 1 hektar. Na ostateczny koszt wpływają także bieżący popyt i dostępność nasion na rynku. Warto porównać oferty kilku dostawców, aby dobrać najlepsze rozwiązanie do potrzeb gospodarstwa.

Sorgo jako roślina ciepłolubna wymaga odpowiednich warunków termicznych do prawidłowego kiełkowania i wzrostu. Optymalny termin siewu przypada na okres po 10–15 maja, gdy gleba jest już odpowiednio nagrzana. Temperatura gleby powinna wynosić minimum 12–14°C, a najlepiej 14–16°C, i utrzymywać się stabilnie, ponieważ zbyt wczesny siew w zimną glebę to częsty błąd. Sorgo jest wrażliwe na niskie temperatury – uszkodzenia mogą wystąpić już przy 4°C, a ryzyko przymrozków stanowi poważne zagrożenie dla młodych roślin. Zbyt wczesny siew może prowadzić do słabych wschodów, wolniejszego rozwoju i niższego plonu.

Sorgo nie ma wysokich wymagań glebowych, ale odpowiedni dobór i przygotowanie stanowiska znacząco wpływa na powodzenie uprawy. Najlepiej rośnie na glebach lekkich i przepuszczalnych, o odczynie lekko kwaśnym do obojętnego (pH 6,0–7,0), a optymalne są gleby klasy III i IV. Możliwa jest także uprawa na glebach żyznych (klasy I i II), gdzie można uzyskać plony nawet do 9–10 t/ha. Roślina ma niewielkie wymagania co do przedplonu – dobrze sprawdza się po innych zbożach, choć nie zaleca się jej uprawiać po prosie ze względu na ryzyko samosiewów. Po uprawie sorgo pozostaje dużo łodyg i liści, które wzbogacają glebę w masę organiczną, poprawiając jej strukturę i aktywność biologiczną.

Prawidłowa głębokość siewu ma kluczowe znaczenie dla równomiernych i silnych wschodów sorgo. Zalecana głębokość to 3–4 cm – zbyt głęboki siew może spowolnić kiełkowanie i osłabić rozwój młodych roślin, a zbyt płytki naraża nasiona na wysychanie lub zjedzenie przez ptaki. Na podstawie doświadczeń rolników, w przypadku sorgo ziarnowego (np. ES Shamal, Mojave] stosuje się normę wysiewu na poziomie 270–280 tysięcy nasion na hektar. Dla sorgo kiszonkowego (np. Emeruade, Jaspe) typowa norma to 250–260 tysięcy nasion na hektar. Utrzymanie właściwej normy i głębokości siewu znacząco wpływa na równomierność łanu i końcowy plon.

Sorgo ma zapotrzebowanie na składniki pokarmowe zbliżone do kukurydzy. Zalecane dawki nawozów to 180 kg/ha polifoski oraz 200 kg/ha mocznika, lub 300 l/ha nawozu RSM 32. Dawkę azotu zaleca się podzielić na dwie części: przedsiewną i pogłówną, co zapewnia lepsze wykorzystanie składników przez rośliny. W latach suchych oraz na glebach żyznych nawożenie azotem można ograniczyć.

Sorgo w warunkach europejskich jest stosunkowo odporne na choroby, jednak może być narażone na kilka zagrożeń. Do głównych patogenów należą Macrophomina i Fusarium, a także sporysz, mączniak prawdziwy, rhynchosporium i pleśń śniegowa. Wśród szkodników szczególnie groźna jest omacnica prosowianka, zwłaszcza w uprawach sorgo w sąsiedztwie kukurydzy i prosa. Aby zapobiec szkodom, w przypadku nalotu omacnicy należy wykonać zabieg środkiem owadobójczym, a utrzymanie prawidłowego płodozmianu może ograniczyć rozwój chorób. Wybór odmian o zwiększonej odporności na choroby [np. Zelandia]  również pomaga zminimalizować ryzyko.

Jedną z największych zalet sorgo jest jego wyjątkowa odporność na suszę. Roślina ta ma niższe wymagania wodne o około 20-30% w porównaniu do kukurydzy, przy wytworzeniu tej samej ilości suchej masy. Sorgo charakteryzuje się jednym z najmniejszych współczynników transpiracji (250-300 g H₂O na 1 g suchej masy) wśród roślin uprawianych w naszej strefie klimatycznej. Dzięki rozbudowanemu systemowi korzeniowemu może pobierać wodę z głębokości nawet 1,5 metra, co sprawia, że jest idealnym wyborem na tereny narażone na okresowe niedobory wody. W przypadku możliwości nawadniania, systemy zraszające umożliwiają oszczędność wody, równomierną dystrybucję wody na polu oraz dolistne wchłanianie składników odżywczych.

Sorgo ziarnowe należy zbierać, gdy ziarno osiąga dojrzałość fizjologiczną, czyli wilgotność ziarna spada do około 25%, a wiecha jest w pełni dojrzała – liście mogą być jeszcze zielone, więc nie należy czekać na ich całkowite zaschnięcie. Kluczowym wskaźnikiem jest obecność czarnej plamki na podstawie ziarniaka oraz równomierna dojrzałość wiechy. Zbiór wykonuje się kombajnem, kosząc jak najwyżej, by ograniczyć ilość łodyg i liści w plonie. Sorgo kiszonkowe zbiera się, gdy ziarno w dolnej części wiechy jest w fazie mleczno-pastowatej, a cała roślina osiąga 28–32% suchej masy – wtedy dolne liście mogą lekko zasychać, ale barwa liści nie jest głównym wyznacznikiem terminu. Zbyt wczesny lub zbyt późny zbiór kiszonkowego sorgo obniża wartość pokarmową i utrudnia prawidłowe zakiszanie.

Sorgo stanowi doskonałą alternatywę dla tradycyjnych zbóż paszowych, oferując wartość odżywczą zbliżoną do kukurydzy. Zawiera wysoką ilość energii, węglowodanów (prawie 69 g na 100 g), białka, tłuszczów i błonnika oraz witaminy takie jak PP, B1, B5, B2, B6, A, H i cholinę. Skład mineralny obejmuje fosfor, magnez, potas, wapń, sód, żelazo, miedź i inne pierwiastki. Sorgo jest wykorzystywane w paszach dla bydła (zarówno w formie ziarna, jak i kiszonki), trzody chlewnej (głównie ziarno w mieszankach paszowych) oraz drobiu (w mieszankach pełnoporcjowych). Należy pamiętać, że sorgo nie zawiera lizyny, dlatego warto łączyć je z innymi źródłami białka w dawkach paszowych.

Opłacalność uprawy sorgo zależy od wielu czynników, w tym kosztów materiału siewnego, zabiegów pielęgnacyjnych i metody zbioru. Sorgo ma zbliżony koszt materiału siewnego oraz zabiegów pielęgnacyjnych w porównaniu do kukurydzy, ale najwięcej kosztuje jednoetapowa metoda zbioru, zwłaszcza przy dosuszaniu wilgotnego ziarna.

Właściwa gęstość siewu jest kluczowa dla uzyskania optymalnego plonu:

Na podstawie doświadczeń rolników, dla sorgo ziarnowego (np. ES Shamal, Mojave) zaleca się normę wysiewu wynoszącą 270–280 tysięcy nasion na hektar. Dla sorgo kiszonkowego (np. Emeruade, Jaspe) typowa norma to 250–260 tysięcy nasion na hektar.

Jednostka siewna zawiera zazwyczaj 250-300 tysięcy nasion, co wystarcza na obsianie około 1 hektara.

Zbyt gęsty siew prowadzi do konkurencji roślin o wodę i składniki pokarmowe, zwiększając ryzyko wylegania, natomiast zbyt rzadki wysiew uniemożliwia pełne wykorzystanie potencjału stanowiska.

Sorgo doskonale sprawdza się jako surowiec do produkcji kiszonki. Jego zaletą jest wysoka zawartość cukrów, co zapewnia lepsze właściwości fermentacyjne i atrakcyjność dla zwierząt. Dodatkowo kiszonka z sorgo charakteryzuje się doskonałą strawnością i wartością odżywczą, stanowiąc świetną alternatywę dla tradycyjnej kiszonki z kukurydzy. Roślina jest także odporna na suszę i trudne warunki glebowe, co gwarantuje stabilną produkcję paszy nawet w latach o niższych opadach. Odmiany przeznaczone do produkcji kiszonki, takie jak Emeraude czy Jaspe, osiągają wysokość do 3 metrów i są bogato ulistnione, co przekłada się na bardzo wysoki plon świeżej masy. Charakteryzują się także intensywnym rozwojem początkowym oraz dobrą odpornością na wyleganie.